به گزارش گروه رسانه ای ایران – گرا؛ خرمشهر شهری بود که در عین حال که به لطف رونق اقتصادی، چهره ای مدرن و برخوردار از امکانات پیشرفته داشت، با حفظ ارزش های مذهبی و فرهنگی عمیق خود، ملقب به “نجف ثانی” شده بود. اما با آغاز حمله رژیم بعث عراق در ۳۱ شهریور ۱۳۵۹، این شهر به صحنه ای از آتش، ویرانی و مرگ بدل شد.
با وجود تهاجم بی امان دشمن که از حمایت بیش از ۸۰ کشور جهان برخوردار بود، مردم خرمشهر با دستانی خالی اما قلب هایی مملو از ایمان، ۳۵ روز ایستادگی کردند. مردان، زنان، جوانان و حتی کودکان، هر کدام سهمی در دفاع از شهر داشتند. دختران بی تجربه در بیمارستان، پسران نوجوان در میدان جنگ، و مادرانی داغ دیده در پشت جبهه، همگی فریاد ایستادگی یک ملت را سر دادند.
در برابر زرادخانه های مدرن و حمایت های مالی و تسلیحاتی گسترده جهانی، مدافعان خرمشهر تنها با غیرت، هم دلی و عشق به وطن ایستادند. این شهر، گرچه اشغال شد، اما با خون مردم و مقاومت مثالزدنی اش، به نماد افتخار و مظلومیت ایران بدل گشت.
خرمشهر، تنها یک شهر نبود؛ حماسه ای بود در دل تاریخ
در تاریخ ایران، لحظاتی وجود دارند که نه فقط خطوط جغرافیا، که روح و هویت یک ملت را باز تعریف کرده اند. سوم خرداد ۱۳۶۱، بیتردید یکی از همان لحظات است؛ روزی که خرمشهر آزاد شد. عملیاتی که پشت آن، تنها یک فرمانده یا یک نیروی نظامی نبود، بلکه یک ملت ایستاده بود.
عملیات بیت المقدس با رمز «یا علیبن ابیطالب» در دهم اردیبهشت ۱۳۶۱ آغاز شد. هدف، باز پس گیری خرمشهر از اشغال ارتش بعث عراق بود.
در این عملیات، بنا بر گزارش های رسمی منتشرشده از مرکز مطالعات و تحقیقات جنگ سپاه، بیش از ۱۳۰ هزار رزمنده از یگان های ارتش، سپاه، بسیج و نیروهای مردمی از سراسر کشور حضور داشتند. ۴ مرحله عملیات در مدت ۲۵ روز انجام شد که منجر به آزادسازی ۵۴۰۰ کیلومتر مربع از خاک کشور گردید.
ارتش عراق در آن زمان با ۱۲ لشکر زرهی و مکانیزه، پشتیبانی لجستیکی فوق سنگین، اطلاعات ماهواره ای، تجهیزات مدرن و حمایت بیش از ۸۰ کشور جهان، به ویژه بلوک شرق و غرب، در خرمشهر مستقر بود.
تنها شوروی، طبق آمار رسمی، ۸۵٪ از تسلیحات سنگین عراق را تأمین کرده بود. عربستان، کویت و امارات بیش از ۶۰ میلیارد دلار کمک مالی در اختیار بغداد قرار دادند.
در برابر این ارتش جهانی شده، رزمندگان ایرانی با تسلیحات محدود، پشتیبانی ابتدایی و ایمان راسخ، موفق شدند بیش از ۱۹ هزار تن از نیروهای دشمن را کشته، اسیر یا زخمی کنند و خرمشهر را پس از ۵۷۸ روز اشغال، به آغوش میهن بازگردانند.
همان طور که سردار سرلشکر شهید علی صیاد شیرازی گفته بود: «در بیت المقدس، همه ملت جنگید. این جا ارتش و سپاه و بسیج یکی شده بودند، مثل خود خرمشهر که مال همه ایران بود.»
خرمشهر را سال هاست «پایتخت مقاومت ایران» می نامند؛ لقبی سنگین، اما بی پشتوانه. شهری که در روزهای آتش و خون، نماد ایستادگی یک ملت شد، امروز در سایه بی تدبیری ها، وعده های عمل نشده و توسعه نیافتگی، به خرابه ای تبدیل شده که تنها نشانی از ویرانی و فراموشی دارد.
چهار دهه از پایان جنگ گذشته، اما خرمشهر هنوز درگیر بازسازیِ ناتمامِ پس از جنگ است. درحالیکه برخی مسوولان همچنان از آن به عنوان سمبل غیرت و افتخار یاد می کنند، مردمش با فقر، بیکاری، کمبود خدمات شهری و زیرساخت های فرسوده دست و پنجه نرم می کنند. کافی ست از قاب تلویزیون فاصله بگیریم و نگاهی به خیابان های شهر بیندازیم تا ببینیم از پایتخت مقاومت، جز محرومیت و فقر چیزی باقی نمانده است.
خرمشهر هنوز حالت جنگی دارد؛ امنیتی که باید حافظ آرامش مردم باشد، حالا مانعی شده برای زندگی عادی شان. ماهیگیری در اروند، بازگشت به روستاها، و حتی کشاورزی در نخلستان هایی که زمانی سبز و آباد بودند، ممنوع شده است. از «خین» تا «شلمچه»، جایی که روزگاری مردم برای تفریح و سیزده بدر میرفتند، امروز خالی از نخل، خالی از زندگی، و خالی از امید است.
اگر حفظ این شرایط به نام امنیت ملی است، چرا هزینهاش فقط از مردم خرمشهر گرفته میشود؟ مگر مردم این شهر کم برای امنیت کشور فداکاری کرده اند که امروز باید تاوان همان امنیت را بدهند؟ سال هاست صحبت از برداشتن خاک ریزها و تغییر کاربری سواحل اروند از نظامی به گردشگری مطرح است؛ همه موافقند، اما هیچ اقدامی نمیشود. مسوولیت این سکوت با کیست؟
بازار “ته لنجی” که در دیگر شهرهای استان فعال است، در خرمشهر ممنوع مانده. گویی قانون فقط برای این شهر نوشته شده است. چرا باید روی شهری با آنهمه افتخار، خاک مرده پاشیده باشد و بعد، حتی یک نفر پیدا نشود تا این خاک را بتکاند؟ چرا هیچ کس پاسخ گو نیست؟
این بدبختی ها، مدال هایی شده اند بر سینه شهری که با تمام وجودش از تمامیت ارضی کشور دفاع کرد. خرمشهر نیازمند یاد بود و بوق و کرنا نیست ، بلکه تشنه تحقق وعده هایی است که چهار دهه است بر زبان دولت مردان مانده و به عمل نرسیده اند.دولت ها آمده اند و رفته اند و همه وعده داده اند اما دریغ از تحقق یک شعار اساسی پایتخت مقاومت، امروز به نمادی از فراموشی بدل شده؛ اما شاید هنوز هم بشود از دل همین ویرانه ها، صدای مطالبه ای تازه بلند کرد. صدایی که نگذارد شهر قهرمان، قربانی بی عدالتی تاریخی شود.
تا آنانی ک فرزندانشان برای آزادی خرمشهر از دست داده اند و مردانی ک در عملیات بیت المقدس پاره ای از بدن خود را در ان شهر به جا گذاشتند با دیدن این خرابه افسوس نخورند./
